به پنجره می نگرم و صدای بی رحم رفتنت را از پشت شیشه های غبار گرفته

می شنوم .هوهوی باد آرامش بی بنیاد وجودم را بر هم می زند

و چشمانم بی اختیار به رسم نبودن ها سراب می بیند.

نگران ایستاده ام .هر چند دستانم پر از گل های رز است اما دگر گلبرگ های

 خشک به گل فرش کردن کدام راه می ارزد!؟

دگر عطر دستان پر گل به چه کار تو مِی آید!؟

راه می روم ...تلاش باد دلتنگم می کند

...نفس خسته می شود و از حرکت می مانم...

چشم می بندم و با خوش باوری تو را از ته مانده ی ذهنم بیرون می کشم

با تو می خندم ...می گریم...می دوم...می رقصم...

در سیاه و سفید ها به چشمانت می نگرم

ناگهان دلم می لرزد ...تو دور تر از خیال منی...تو آن چنان نیستی که می اندیشم

تو با تمام حدس های من بیگانه ای

بی دلیل و غیر منتظره!

.................................................................

.................................................................

ساعت ها می گذرند...پنجره ها سکوت می کنند...تو می روی و

من دوست داشتن را انکار می کنم...

قديم تر ها من هم دلي داشتم پر از گل هاي سرخ

پر از لبخند هاي كودكي و پر از گريه هاي زمين خوردني...

پر از من و خالي از تو
امروز در سير تاريخ مانده ام

بچه تر كه بودم

زندگي قله اي داشت پر از ستاره
دست كه دراز مي كردم ماه را مي گرفتم

زندگی رودی بود پر از ترانه 

امروز در سير تاريخ مانده ام!

من سرشار از زندگي

و زندگي تهي ز من

نه بچه دارد       نه ستاره...